COVID-19 heeft inmiddels, met ca. negen maanden te gaan tot de Tweede Kamerverkiezingen, geleid tot een eigen dynamiek binnen het politieke bedrijf. Was de oppositie in eerste instantie gedwongen een plek aan de zijlijn te aanvaarden, nu gaat het er vooral om politieke punten te scoren. Met de opleving van COVID-19 is dit een gevaarlijk spel, met mogelijk ernstige gevolgen. Dit artikel belicht hoe Wilders er op 12 augustus in slaagde de regering in verlegenheid te brengen en de oppositie voor zijn karretje te spannen.
Credit: Getty - Pool
Naarmate de verantwoordelijkheid en realiteit van het ambt als eerste minister zwaarder op Boris Johnson beginnen te drukken, wordt duidelijk dat zijn talenten uit het verleden geen garantie zijn voor zijn functioneren als premier nu en in de toekomst. In dit artikel buig ik me over de belangrijkste uitdagingen die Johnson tot nu toe op zijn weg is tegengekomen en waar hij zich, al dan niet op tactische gronden, nog in onvoldoende mate heeft laten zien.
(Foto: Roberto Schmidt/AFP via Getty Images)
Onder de huidige president van de Verenigde Staten lijkt dat land in niets op wat de naam van het land suggereert. De absolute scheiding der geesten volgens partijlijnen, de raciale bubbels en vooroordelen, de beleving van feit en fictie, en de hypocrisie rond geloofsbeleving zorgen ervoor dat het lastig is nog iets gemeenschappelijks te vinden dat de Amerikanen bindt. Hoe erg is het werkelijk en wat mogen we verwachten van de toekomst?
Bron: ANP
Volgens de Economist Intelligence Unit leefde 5,7% van de wereldbevolking in 2019 in landen die als ‘volle democratieën’ bestempeld konden worden. In 2008 was dat nog 14,4%. Dit zou voor ons allen reden tot zeer grote zorg moeten zijn. Hoe kan dit en wat zegt dit over ons als burgers en over onze politici? Hebben wij de juiste electorale keuzes gemaakt en beschermen onze politici ons voldoende tegen onvrijheid, rechteloosheid en willekeur? In dit artikel onderzoek ik welke krachten ons bedreigen en wat de poort openzet naar datgene waar we 75 jaar geleden aan zijn ontsnapt.
Posted
CategoriesPolitiek, Europa, Economie, Internationaal, Mensenrechten, Nederland, Populisme, Verenigde Staten
CommentPost a comment
The Associated Press
Hoe wrang is het als je na een heftig bevochten overwinning op Remainers in eigen land, erin bent geslaagd te ontsnappen uit een door jou ervaren dwangbuis van Brusselse regels en juridische bevoogding, en je vervolgens de complete controle over je herwonnen vrijheid uit handen moet geven aan een onzichtbaar, onberekenbaar en dodelijk virus? Veel erger kan waarschijnlijk niet: glorie en tegenslag zijn in de politiek onafscheidelijke kameraden. Deze aflevering van mijn Brexit-monitor voorspelt dat Johnson het zwaar gaat krijgen.
Bron: Aspen Review - issue 3/2013
Europa zit zichzelf in de weg. Iedere crisis maakt de EU bleker, machtelozer en meer kwetsbaar. Zelfs de grootste optimist moet toegeven dat de rek eruit is. Het uiteen laten vallen van de EU is echter geen optie; het staat gelijk met politieke zelfvernietiging. Het is tijd voor een nieuwe impuls. De coronacrisis is wellicht de katalysator die daarvoor zorgen kan. In dit artikel stel ik een diagnose en schrijf ik een recept uit voor herstel.
Foto Bert Maat/ANP
In tijden van crisis ontdekt men de ware aard van leiders, samenlevingen en hun burgers. We hebben gezien dat er veel mensen zijn die zeer betrokken zijn, zich onbaatzuchtig en creatief inzetten voor de samenleving. Geweldig! Helaas zijn er ook zij, die zo verknocht zijn aan hun eigen hufterigheid dat zij menen de samenleving met hun opzichtige aanwezigheid te mogen belasten en er aanvullend beleid voor nodig is ons tegen hen te beschermen. Dit was voor mij aanleiding me in dit artikel nader te verdiepen in het begrip burgerschap.
Hoe kan het zijn dat politici soms totaal verrast worden door zaken die zich zo duidelijk aandienen? Waarom is feitenvrije politiek zo verleidelijk en tegelijkertijd zo gevaarlijk? Wat als percepties weersproken worden door de feiten; hoe lastig is dat voor politici? In dit artikel onderzoek ik aan de hand van een Iers voorbeeld de dilemma’s en breek ik een lans voor politiek leiderschap op basis van feiten, proportionaliteit en waarden.
Foto: Ben Stansall/AFP
Met de uitslag van de verkiezingen voor het Britse Lagerhuis is in een klap een einde gekomen aan het drie en een half jaar durende treurspel rond de Brexit dat zowel het Verenigd Koninkrijk als de EU in zijn greep hield. Met een meerderheid van 43 zetels en een verdeelde oppositie heeft de Conservatieve partij de komende vijf jaar alle kaarten in handen om de binnenlandse politieke agenda compleet naar haar hand te zetten. Dit neemt niet weg dat er internationaal nog een lange weg te gaan is. 'Getting Brexit Done' is nu officieel een feit … maar gaat het ook werken?
Trouwe lezers van mijn artikelen zullen weten dat ik me stoor aan de dogma’s en simpliciteit waarmee het energiedebat regelmatig wordt opgezadeld. Het is niet productief, te vaak selectief in de gehanteerde feiten en het gaat voorbij aan de complexiteit van de uitdagingen waarvoor wij gesteld staan. In dit artikel probeer ik, op basis van een uitgebreid feitenonderzoek, in deze problematiek een weg te vinden en aanknopingspunten te zoeken voor toekomstig Nederlands beleid en handelen.
De polder is door de media en vanuit populistische hoeken al vele malen doodverklaard. Transparantie zou het antwoord moeten zijn op alle grote vragen waar onze maatschappij oplossingen voor zoekt. Niets is minder waar en het succes waarmee Nederland al polderend complexe vraagstukken aanpakt is daar het bewijs van. Dit artikel laat zien dat Nederland zichzelf uitstekend op de kaart zet in vergelijking met andere landen en haar burgers daarmee een groot plezier doet.
In de 2019-editie van mijn General Government Performance Index (GGPI) focus ik op de invloed die politieke systemen als regeringsvorm en kiesstelsel hebben op de kwaliteit van het overheidsbestuur. Meer in het bijzonder probeer ik te zien of er een relatie is tussen deze componenten en de hoogte van voor burgers relevante overheidsprestaties en inkomens(on)gelijkheid. Daarnaast presenteer ik in dit artikel de uitkomsten van de GGPI 2019.
Weer verstrijkt er een Brexit-deadline zonder uitkomst. Alles en iedereen zit elkaar dwars in het Brexit-dossier. Met een beroep op de volkswil, tracht Boris Johnson een oplossing te forceren. Dit artikel probeert te achterhalen wat het 'volk' nu precies wilde toen het voor 'Leave' stemde. Dat blijkt in ieder geval iets heel anders te zijn dan wat de harde brexiteers zo graag willen …
In mijn vorige bijdrage schreef ik over de grote invloed van zelfstandige bestuursorganen (zbo's) op onze samenleving. Ter toelichting gaf ik het voorbeeld van het beleid van DNB rond de rekenrente voor pensioenverplichtingen. Door dit beleid vreest menig pensioengerechtigde inmiddels voor de waarde(vastheid) van zijn pensioen. In dit artikel bekijk ik het zbo in zijn rol als controleur/toezichthouder. Ik ga in op de rol van de AFM als hoeder van verantwoorde hypotheekvertrekking. Haar invulling van het begrip zorgplicht leidt er feitelijk toe dat banken geen, of slechts mondjesmaat, hypotheken aan hardwerkende zelfstandigen en vermogende particulieren verstrekken. Verder lijkt het er steeds meer op dat het circus van zbo's die toezien op de zorg, het werken daar inmiddels letterlijk onmogelijk heeft gemaakt. Het is tijd voor een herbezinning op de rol van het zbo als controleur.
De Groene Amsterdammer, Milo
Hoe wordt vastgesteld of pensioenfondsen voldoende solvabel zijn om aan de gewekte verwachtingen van hun deelnemers te voldoen? Welke krachten spelen een rol bij het al dan niet toekennen van een hypotheek door een bank? Wie bepaalt dat individuele huisartsen zich niet als collectief mogen organiseren in hun onderhandelingen met machtige ziektekostenverzekeraars? Maatschappelijk zeer relevante kwesties, waarop direct democratisch toezicht ontbreekt. Hoe kan dat en hoe erg is dit? In dit en een volgend artikel ga ik er dieper op in.
Foto: John Martin, Medium.com
Hoe is het mogelijk dat de Verenigde Staten een president hebben die anno 2019 meent met een racistische boodschap succesvol de presidentsverkiezingen van 2020 in te kunnen gaan? In dit artikel probeer ik dat te ontrafelen. Alles overziende heeft het er alle schijn van dat Trump, zolang hij gevrijwaard blijft van justitiële, publicitaire of economische tegenwind, in 2021 gewoon aan zijn tweede termijn beginnen kan.
Foto: AFP/Leon Neal
Een nieuwe eerste minister, nieuwe kansen! Johnsons verkiezing als leider van de Conservatieve partij levert hem ook het hoogste politieke ambt van het Verenigd Koninkrijk op. De Brexit zat onder May volkomen op slot, dus verandering was noodzakelijk. In deze aflevering van de Brexit-monitor schets ik de dilemma’s en uitdagingen die Johnson te wachten staan. Gaat hij de geschiedenis in als joker of worden we verrast en blijkt er een staatsman in hem te schuilen?
The Committee of Five present their work, June 1776 (John Trumbull, 1819)
Wat is er terechtgekomen van de idealen die het noodzakelijk maakten dat de Amerikaanse kolonisten zich afscheidden van de Britten in 1776? Hoe bijzonder waren deze idealen, die het fundament vormden voor de Amerikaanse droom en wie konden zich warmen in het licht daarvan? Waar staan deze idealen nu voor en wie strekken ze tot voorbeeld? Op deze vragen probeer ik in dit artikel een antwoord te vinden.
Foto: Michal Čížek/AFP/Getty Images
Met de verkiezingen voor het Europees Parlement voor de deur (23-26 mei) is het goed te reflecteren waarom ‘Europa’ mijn (en onze) steun en aandacht verdient. Maar ook, wat beter kan en moet! Waar zitten pijnpunten en wat kunnen we daaraan doen? In dit artikel probeer ik daar een antwoord op te vinden.
Sir Winston Churchill zou zich omdraaien in zijn graf. Als de Battle of Britain een hoogtepunt was in opofferingsgezindheid van zo weinigen voor de toekomst van zo velen in het Verenigd Koninkrijk en daarbuiten, dan is de Brexit daar het tegenbeeld van. Nooit heeft het disfunctioneren van zo weinigen, de toekomst van zo velen op het spel gezet. Deze aflevering van de Brexit-monitor kijkt terug, stelt vast en kijkt (met gepaste schroom gezien de onvoorspelbaarheid der dingen) vooruit.